مبهوت قضا و قدرم

دستان قضا تو را از من گرفت

در حالیکه زنجیر قدر همچنان به پای دلم سنگینی میکند

یکی در آسمان و یکی در خاک.......

دست تمنا ، نگاه التماس ، اشتیاق رسیدن و .....نا امیدی .!!!!

پا در زمین و دست در آسمان

در نقطه ی اوج حیرانی

در سخت ترین آزمون الهی

چشم انتظار مددی آسمانی ام

وای بر من !!!!!

کاش شاعر میشدم مثل تو
تا هر وقت دلم گرفت بیرحمی های روزگار را ترانه کنم
تا هر وقت دلم گرفت بغض های خورده و ناخورده را غزل غزل بهانه کنم
تا هر شب که دلم گرفت قافیه ها را درگیر دلتنگی کنم و به تقدیر شعر بسپارم
اما من شاعر نیستم و شعر آرزوی محالی است در تقدیر سوخته ام
عاشقانه های من در غربت تبدار لحظه ها با سکوتی بی تفسیر معصومانه میمیرد

و من تمام میشوم یکروز روی شانه هایی که هیچگاه از سنگینی عشق نلرزیده اند

"من تمام میشوم بی شعر"

بی تو

بی تو جهنم است
بهشت را می گویم :
این آرامش سرگردان بی فلسفه
با تو مرگ و بدون تو مرگ است
زندگی را می گویم :
این وحشی بی شرم طلبکار
بی تو سرما ضمیمه ی تیر و مرداد میشود در تقویم یلدایی من
بی تو بغض دربدر است پشت نقاب خنده های من
لعنت به نبودنهای مکررت

|+| نوشته شده توسط mahboob در چهارشنبه هفدهم آبان ۱۳۹۶ |